Zadośćuczynienie za krzywdę

Kategoria: Zadośćuczynienie i odszkodowanie

Zadośćuczynienie za krzywdę

Zadośćuczynienia pieniężne za krzywdę przysługuje w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia, pozbawienia wolności lub skłonienia za pomocą podstępu, gwałtu lub nadużycia stosunku zależności do poddania się czynowi nierządnemu.

Naprawienie szkody w tych przypadkach obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu. Jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty.

Poszkodowanemu należy się „odpowiednia suma” tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Ponadto wypłacone zadośćuczynienie musi spełniać swoją podstawową, kompensacyjną funkcję. Pojęcie „sumy odpowiedniej” ma charakter niedookreślony, jednak w judykaturze wskazane są kryteria, którymi należy się kierować przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia. Zadośćuczynienie ma mieć więc przede wszystkim charakter kompensacyjny, wobec czego jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi być odpowiednia do rozmiarów doznanej szkody (tak w: wyroku SN z dn. 28.09.01. III CKN 427/00). Z istoty unormowania zawartego w treści art. 445 § 1 k.c. i natury krzywdy, suma przyznana tytułem zadośćuczynienia musi siłą rzeczy być przybliżonym ekwiwalentem doznanych cierpień psychicznych i fizycznych (wyrok SN z dn. 10.05.01. II Aka 81/01).

Łukasz Pasieka
26-11-2015
0 komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *